कळकळीचे नामस्मरण

0
50


आम्ही सुस्थितीत असलो म्हणजे आमचे नामस्मरण अधिक होते. त्यात काही बिघाड झाला की तिकडेच सारे लक्ष वेधते. याला कारण म्हणजे आमचे स्मरण हे वरवरचे असते. श्रद्धेने नामस्मरण करणे आपल्याला कठीण जाते. परमात्म्याशिवाय आपले कोणी नाही असा दृढ निश्चय अगर श्रद्धा असणे आवश्यक आहे. द्रौपदीला आता आपला कोणी त्राता नाही असे वाटून जेव्हा तिने श्रीकृष्णाचा धावा केला, तेव्हा भगवान लगेच धावून आले. असे ख-या कळकळीचे स्मरण आपले असायला पाहिजे. आपली भिस्त खरोखर कोणावर आहे हे संकटकाळीच उत्तम कळते. नामस्मरणाच्या पाय-या अशा सांगता येतील : पहिली – सुस्थितीतले वरवरचे स्मरण; दुसरी- परमात्म्याशिवाय आपले कोणी नाही ही जाणीव होऊन, संकटसमयी त्याचे स्मरण; आणि तिसरी – हीच जाणीव दृढ होऊन पुढे अखंड होणारे नामस्मरण. यापैकी वरवर स्मरण करणारा ‘आम्हाला संकटेच नकोत’ असे म्हणतो, तर साधुसंत ‘आम्हाला संकटे येऊ देत’ असे भगवंताजवळ मागतात, कारण त्यावेळेसच त्याचे खरे स्मरण होते. परमात्मा सर्व ठिकाणी आहे ही कल्पना केव्हा तरी आपल्याला होते खरी, पण ती कायम न राहिल्यामुळे दृढपणे आचरणात येत नाही; आपली वृत्ती तशी झाली की, ती आपल्या आचरणात येईल. भगवंत हा कर्ता आहे अशी आपली दृढ भावना झाली की आपण प्रत्येक गोष्ट त्याला सांगत बसणार नाही, ‘भगवंताला माझे सर्व कळते’ असे जर खरेच वाटले तर त्याला आवडेल असेच आपण वागू. पहाटे उठावे आणि भगवंताची मूर्ती डोळ्यांसमोर आणून प्रार्थना करावी आणि ‘‘तुझे विस्मरण जिथे होते, तिथे मला जागृत करीत जावे; नाही मला आता तुझ्याशिवाय आसरा,’’ असे म्हणून त्याला मन:पूर्वक नमस्कार करावा. ‘मी भगवंताचा आहे’ या भावनेने जो राहील त्यालाच खरा आनंद भोगता येईल.

(भोग व दु:ख यात वेळ न घालविता भगवंताकडे लक्ष दिले पाहिजे.)

– ब्रह्मचैतन्य श्री गोंदवलेकर महाराज



Source link

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here